عبدالله مرادی بلشتی، دبیر میز گردشگری کودک و نوجوان استان کرمانشاه در یادداشتی نوشت: روزها و ماه‌های طولانی جنگ، کودکان ما را در چهار دیواری خانه محبوس کرده است. صدای انفجار جای خنده‌های حیاط مدرسه را گرفته و پشت پنجره‌های درِ بسته، دیگر خبری از دویدن در پارک و بازی در کوچه نیست. این حبس اجباری، زخمی پنهان بر روح و جسم کودک وارد کرده که بی‌توجهی به آن، هزینه‌های سنگینی به همراه خواهد داشت.

در چنین شرایطی، گردشگری کودک دیگر یک تفریح لوکس یا اوقات فراغت معمولی نیست؛ بلکه یک ضرورت درمانی و روان‌شناختی است. کودکی که ماه‌ها پشت در و دیوار زندگی کرده، نیاز دارد فضاهای باز، آسمان آبی، درخت و آب را دوباره لمس کند. نیاز دارد از اتاق تاریکِ خانه بیرون بزند، بدود، فریاد بکشد و انرژی سرکوب‌شده‌اش را تخلیه کند.

متأسفانه در برنامه‌ریزی‌های پساجنگ، کمتر به این مقوله توجه می‌شود. 
اولویت‌ها معمولاً بازسازی زیرساخت‌ها، مسکن و معیشت است، در حالی که بازسازی روانی کودکان دست‌کم به همان اندازه حیاتی است.
 گردشگری کودکانه می‌تواند شامل اردوهای یک‌روزه در طبیعت، بازدید از پایگاه های میراث فرهنگی، موزه‌های امن، سفرهای کوتاه به شهرهای آسیب‌دیده‌تر (برای کاهش حس انزوا) یا حتی ایجاد فضاهای بازی سیار در محله‌های جنگ‌زده باشد.

دست‌اندرکاران آموزش، بهزیستی، شهرداری‌ها باید به کمک اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بیایند دست به دست هم دهند.
 تخفیف‌های ویژه برای خانواده‌های آسیب‌دیده، طراحی تورهای رایگان کودک، ایجاد اقامتگاه‌های دوستدار کودک در مناطق امن، و آموزش راهنمایان گردشگری در برخورد با کودکانِ دچار تروما، اقداماتی است که فوریت دارد.

و این فوریت، با آمدن بهار دوچندان شده است. فصل زیبای بهار دارد قدم به قدم از کنار ما می‌گذرد. هنوز فرصت باقی است؛ فرصت دیدن مناطق زیبا، شنیدن صدای پرنده‌ها و حس کردن باد ملایم روی پوست کودکانی که ماه‌ها فقط صدای بادِ آتش‌بار را شنیده‌اند. بیایید پیش از آنکه بهار تمام شود، از این فرصت طلایی برای بیرون کشیدن کودکان از قفس خانه استفاده کنیم. یک اردوی ساده، یک پیک نیک کوچک، حتی یک پیاده‌روی گروهی در یک فضای سبز امن می‌تواند معجزه کند.

اجازه ندهیم کودکانِ این سرزمین، جنگ را نه فقط در خاطرات که در استخوان‌های خمیده‌شان هم حفظ کنند. آن‌ها حق دارند دوباره دنیا را وسیع و مهمان‌نواز ببینند، نه محدود به اتاقی با پنجره‌های نفوذناپذیر. گردشگری کودک، پلی است از خانه‌های امنِ کوچک به افق بزرگِ زیستن. بهار می‌گذرد، اما خاطره‌ی یک روز خوب در دامان طبیعت تا سال‌ها در جان کودک می‌ماند.

انتهای پیام/